Altı yıl…
Bazen bir insanın hayatında sadece bir zaman dilimidir.
Bazen de insanın susarken öğrendiği, izlerken düşündüğü, yaşarken olgunlaştığı uzun bir yolculuktur.
Bugün, altı yıl aradan sonra yeniden bu köşede sizlerle buluşuyorum.
Bu dönüş, sadece yeniden yazmaya başlamak değildir.
Bu dönüş; doğruları söylemekten vazgeçmeyenlerin, memleketini sevenlerin ve vicdanını hiçbir makama teslim etmeyenlerin yeniden ses bulmasıdır.
Kalem; doğru elde tutulursa silahtan daha güçlüdür.
Çünkü silah bir bedeni susturabilir; ama doğru yazılmış bir cümle nesiller boyunca yaşamaya devam eder.
Bu köşede kimseye düşman olmak için yazmayacağım.
Kimseyi övmek için de yazmayacağım.
Yazacaklarımın tek ölçüsü; hak, hukuk, adalet ve vicdan olacaktır.
Bazen bir sağlık çalışanının sesi olacağız.
Bazen haksızlığa uğrayan bir emekçinin.
Bazen bir öğrencinin.
Bazen de yıllardır duyulmayan sessiz insanların...
Çünkü toplumları ayakta tutan şey sadece ekonomi değildir.
Toplumları ayakta tutan; adalet duygusudur.
Liyakattir.
Merhamettir.
İnsana verilen değerdir.
Bizler farklı düşünsek de aynı vatanın evlatlarıyız.
Eleştirmek düşmanlık değildir.
Yanlışa "yanlış" diyebilmek, doğruya da "doğru" diyebilmektir.
Bugün en çok ihtiyacımız olan şey; birbirimizi dinleyebilmek, anlayabilmek ve ortak akılda buluşabilmektir.
Bu köşede zaman zaman Kahramanmaraş'ı konuşacağız.
Bazen ülkemizi…
Bazen dünyayı…
Ama her satırın temelinde tek bir amaç olacak:
İnsana dokunabilmek.
Düşündürmek.
Fayda üretmek.
Çünkü inanıyorum ki;
Bir milleti güçlü yapan sadece yolları, binaları veya teknolojisi değildir.
Asıl güç; adalet duygusunu kaybetmemiş insanların varlığıdır.
Altı yıl sonra yeniden aynı heyecanla...
Aynı samimiyetle...
Ve aynı sorumluluk duygusuyla...
Kalemimi milletimizin hizmetine bırakıyorum.
Rabbim; doğruyu yazmayı, haksızlık karşısında susmamayı ve kalemimizi hiçbir zaman vicdanımızın önüne geçirmemeyi nasip etsin.
Saygılarımla…